De gevaren van kernenergie
Kernenergie kent meerdere problemen, zoals de opslag van het radioactief afval, de risico’s van uraniumwinning, de beperkte voorraad uranium, de onveiligheid van kerncentrales met ongelukken als in Tsjernoby, de hoge bouwkosten en de beperkte productiecapaciteit van de kernindustrie. Kernenergie is niet broeikasgasvrij. Ook deelde Nikolaus von Bomhard, directeur van Munich Re, een van de grootste verzekeraars ter wereld, op 20 maart 2011 mee, dat kernenergie een niet te verzekeren risico is.
Hieronder een paar risico’s van kernenergie
1. Kernenergie heeft maar een klein aandeel in de energievoorziening. In Nederland gaat het om twee procent en wereldwijd om zes procent van de gebruikte energie.
het is dus nog maar een kleine energie bron.
2. We horen vaak dat we hypocriet zijn, omdat we geen kerncentrales willen, maar wel kernstroom uit Frankrijk importeren. Maar Nederland exporteert veel meer energie in de vorm van aardgas dan we importeren in de vorm van atoomstroom.
3. Kerncentrales moeten altijd op volle toeren draaien. De productie kan niet snel worden stil gelegd als er veel duurzame energie opgewekt wordt. Investeren in kernenergie gaat ten koste van investeren in duurzame energie. Kernenergie verdringt op deze manier duurzame elektriciteit.
4. Er worden in Nederland veel gascentrales bijgebouwd. Over zeven jaar is er een overschot aan elektriciteitscentrales. Een kerncentrale die zou worden gemaakt zou dus niet in Nederland
5. De industriële capaciteit en de beschikbaarheid van personeel zullen er voor zorgen dat er minder vaart wordt gemaakt voor de bouw van nieuwe kerncentrales, zelfs al zouden bedrijven veel nieuwe kerncentrales willen bouwen.
6. De voorraad uranium is beperkt en ook daardoor is kernenergie geen oplossing voor het broeikaseffect. Als de verwachting van het Internationale Atoom Energie Agentschap (IAEA) in Wenen voor kernenergie in het jaar 2000 uit zou zijn gekomen, zouden de bewezen en geschatte voorraden uranium nu al op zijn.
7. Niet alle uranium komt uit politiek stabiele gebieden. Nederland haalt uranium voor de kerncentrale Borssele uit Kazakstan. Daar heerst een dictatuur en dat is geen politiek stabiel land.
8. In Nederland horen we regelmatig dat het kernafvalprobleem in het buitenland wel is opgelost. Maar dat blijkt niet zo te zijn. Nergens ter wereld is een ondergrondse opslagplaats voor warmte producerend hoogradioactief afval in bedrijf.
9. De veiligheid van de opslag valt niet te bewijzen. Er worden rekenmodellen gebruikt om de veiligheid op lange termijn uit te rekenen. Maar veel rekenmodellen zijn onbetrouwbaar. De uitkomsten hangen af welk model gebruikt wordt en van de persoonlijke inzichten van de makers van het model, dus is het onduidelijk of de opslag wel echt zo veilig is.
10. Regelmatig benadrukken voorstanders van kernenergie dat het maar om kleine hoeveelheden radioactief afval gaat. Maar bij het ongeluk in Tsjernobyl in 1986 kwam slechts 50 kilo van de radioactieve stoffen cesium, strontium en plutonium vrij. Toch betekent die vijftig kilo dat er grote gebieden vele jaar onbewoonbaar zijn. Een kleine hoeveelheid kernafval kan dus grote gevolgen hebben en is geen argument om net te doen of dit afval een te verwaarlozen probleem is.
11. De ervaring met opslag van kernafval in zoutkoepels is dramatisch slecht. De Duitse overheid ging 126.000 vaten radioactief afval opgraven uit de zoutkoepel te Asse in de deelstaat Nedersaksen. Dit deden ze omdat de opslag plaats dreigde intestorten en vol te lopen met water. De opslag in Asse was in 1976 een belangrijke reden dat de Nederlandse overheid koos voor opslag in zoutkoepels. Achteraf gezien zat de Nederlandse regering er dus behoorlijk naast. En is de kennis over de veiligheid van het opslaan dus klein
12. In de kerncentrale Borssele zijn 372 bedrijfsstoringen geweest. Dat de noodstroomvoorziening en de dieselaggregaten niet werkten, kwam niet alleen in Fukushima, maar ook in Borssele voor. Dus er kunnen veel storingen zijn de potentieel gevaarlijk kunnen zijn
13. Kerncentrales blijven een risico. In Finland en Frankrijk wordt nu de European Pressurizedwater Reactor (EPR) gebouwd, hét voorbeeld voor een moderne kerncentrale. Bij een ernstig ongeval met de EPR moet echter een gebied van 5600 vierkante kilometer geëvacueerd worden.
14. Wie de schadeverzekering bestudeert, leest dat schade door kernenergie niet gedekt wordt. Dit is niet toevallig. De verzekeringsmaatschappijen weigeren namelijk de schade te dekken die mensen kunnen oplopen door een ongeluk met een kerncentrale. Blijkbaar vinden ze kernenergie een te groot risico en te onveilig. Het is dus onverzekerbaar
15. Kerncentrales zijn duurder. In de Verenigde Staten zouden zonder subsidies van de overheid de meeste van de 104 kerncentrales die de VS heeft, niet gebouwd zijn. Finland bouwt de EPR-kerncentrale Olkiluoto-3. De bouwer, het Franse bedrijf Areva, heeft de centrale voor 3 miljard verkocht. Maar Areva leidt er een verlies op van 3 miljard euro, omdat de bouw 6 miljard euro kost. Kernenergie is dus voor veel bedrijven te duur zonder subsidies. Het is dus ook moeilijk om er op termijn winst uit te halen.
1. De toekomst van kernenergie
Wat gaat men doen met kernenergie voor de komende tientallen jaren?
Er in Nederland gaan de komende jaren meer dan honderd kerncentrales bijkomen. Er zijn en paar punten die als eerst moeten worden geoptimaliseerd zoals de veiligheid, als eerst moet er worden gezorgd dat de veiligheid optimaal is zo dat er niet te veel risico’s vast zijn. Waar het afval moet gaan worden opgeborgen moet veilig zijn voor aanslagen, natuurlijke rampen etc. Zodat de mensen in de gebieden van de opslag plaatsen geen risico’s lopen. En de prijzen van kerncentrales moet in de toekomst om laag zonder dat er veiligheid verloren gaat. Waardoor er goed koper meer kernenergie kan worden gebruikt.
Waardoor er meer gebruik gemaakt kan worden van deze vorm van energie
Zo dat er wereldwijd meer gebruik van kan worden gemaakt van deze “groenere vorm van energie
Een schone “groene” vorm van kernenergie waar misschien de toekomst kan liggen is Thorium. Thorium is een mogelijke oplossing voor het reduceren van de CO2-uitstoot. Thorium is een metaal dat overal op de wereld voorkomt, veel in India maar zelfs ook een beetje op Ameland. Het ligt voor het oprapen. Als alle elektriciteit op aarde met thorium gemaakt zou worden is er genoeg voor tienduizend jaar. Honderd eeuwen, dat is dus heel duurzaam. Het zou een belediging voor ons nageslacht zijn als zij na honderd eeuwen nog niets beters bedacht zouden hebben. Thorium is duurzaam, veilig, geeft geen CO2, kent geen afvalprobleem en levert grote hoeveelheden goedkope stroom
Thorium-energie is net als uranium kernenergie, dus duizenden malen krachtiger dan de chemische energie uit fossiele brandstoffen. Van het uranium uit de natuur is maar voor 0,7 procent bruikbaar en geeft het een grote hoeveelheid gevaarlijk afval dat minstens een kwart miljoen jaar veilig opgeborgen moet worden, iets wat niemand kan garanderen. Het opruimen, is bij thorium niet nodig want thorium brandt helemaal op en het beetje afval dat het produceert hoeft “maar” 300 jaar buiten het milieu gehouden te worden.
In een hedendaagse kernreactor zitten brandstofstaven met verrijkt uranium dat met behulp van een moderator, meestal water wat tevens het koelmiddel is, uit zichzelf aan het werk gaat. Het regelen van zo’n centrale is ingewikkeld en snel helemaal stoppen in geval van nood door het scheiden van het uranium van de moderator kan al helemaal niet want dan is er geen koeling meer met als gevolg ontploffen en een meltdown. Thorium is duurzaam, veilig, geeft geen CO2, kent geen afvalprobleem en levert grote hoeveelheden goedkope stroom. Waarom gebruiken we dan thorium nog niet? de Thorium reactor is er nog helemaal niet, alle serieuze wetenschappers denken dat het nog wel enkele decennia zal duren voor er reactoren beschikbaar zijn voor commercieel gebruik. En daarmee vervalt ook het hele ‘klimaat’ argument; als je iets tegen klimaatverandering wilt doen (kolencentrales vervangen door Thoriumcentrales) zal dat heel snel moeten, en niet pas over 20 jaar. Bovendien zal het nog vele tientallen miljarden euro’s kosten om een Thorium-cyclus en infrastructuur op te bouwen. Dan kan je dat geld toch echt beter besteden aan werkelijk schone en eindeloze bronnen.