Essay: Er was eens een meisje, dat iedereen Coco noemde... - Essay Marketplace

Essay: Er was eens een meisje, dat iedereen Coco noemde…

Er was eens een meisje, dat iedereen Coco noemde, want ze ging nooit ergens heen zonder het dragen van haar Chanel kleren die ze van haar oma had gekregen.

Op een dag was haar oma ziek en Coco’s moeder zei tegen haar: “Ik heb cupcakes voor je oma gekocht en een fles wijn. Hier, breng ze naar oma; dat zal ze leuk vinden. Natuurlijk. Coco was blij om te helpen.

Oma woonde in een Vinex-wijk naast de snelweg, dus voordat Coco weg ging, zei haar moeder: “Doe voorzichtig. Zorg dat je geen bekeuring krijgt, anders krijg je geen geld voor die Iphone 6.’

“Ok??.” zei Coco tegen haar moeder.

Coco trok haar jas aan en deed haar oortjes in. Ze deed de cupcakes en de fles wijn in haar nieuwe tas van Chanel.

Daarna pakte ze haar Mini en stelde haar Tomtom in naar oma’s huis.

Als ze net de weg oprijdt komt er een agent op een segway naar haar toe. “Nou, hallo daar, jong meisje,” zei de agent. “Waar ga je heen?”
Omdat de agent zo beleefd was, zei Coco hallo terug en vertelde hem dat ze naar het huis van haar oma reed.

“Ik durf te wedden dat ze in een van de nieuwe Vinex-woningen woont,” zei de agent. “Dat klopt,” zei Coco.

Hij had een glimlach op zijn gezicht.

Hij leek zo’n aardige, vriendelijke agent maar achter die glimlach dacht hij: “Ik haat die oma, ze rijdt altijd te hard op de weg en dan wil ze de boetes niet betalen.

Coco reed weer verder en de agent ging naast haar rijden. Terwijl ze naast elkaar reden wees hij naar een parkje met mooie bloemen en bomen.

“Kijk eens hoe mooi de natuur is.’ zei hij. ‘Luister naar het gezang van de vogels. Kijk naar de prachtige dingen die je normaal niet ziet, als je over de snelweg rijdt.’

“Misschien moet ik even een bosje bloemen voor oma halen,” zei ze.

Coco rijdt in haar auto om naar een bloemist te zoeken.

Intussen is de agent naar het huis van de oma gelopen en hij klopt op de deur.

“Wie is daar?” Vroeg oma met een zwakke stem.

“Coco” Zei de agent. “Ik breng spulletjes van mam. Maak de deur open.’

“De deur is open” zei oma. “Kom binnen. Ik ben te ziek om op te staan.’

De agent pakte de deurknop, rende meteen naar oma’s bed en zonder een woord te zeggen trok hij haar mee naar de kelder.

Vervolgens trok hij een onesie aan, deed de gordijnen dicht en klom in oma’s bed.

Het begon al donker te worden tegen de tijd dat Coco eindelijk een mooie bos bloemen had gevonden.

Toen ze eindelijk bij het huis van haar oma kwam, was het pikkedonker.

Ze was verbaasd om de voordeur wagenwijd open te zien. “Oma,” riep ze. “Alles ok'”

Geen antwoord.

Coco liep naar het bed in langzame, voorzichtige stappen. Oma lag heel stil, de dekens strak getrokken tot aan haar kin.

“Oh mijn God”, zei het meisje. “Wat is er met je oren gebeurd!”

“Ja, ik heb nou eenmaal flaporen.’

“Oma, wat heb je grote ogen!”

“Dat zijn gewoon mijn lenzen.’

‘Wat de hel je hebt een gigantische, ENORME mond!”

“Daar kan ik lekker veel sushi mee eten”

“Kijk dan naar die grote handen!”

“Daarmee kan ik je goed naar de kelder trekken.’

En in ‘?n keer sprong de agent uit het bed en trok Coco mee naar de kelder.

Toen ook Coco opgesloten in de kelder zat, ging hij weer in het bed liggen.

Een tijdje later liep de buurman langs het huis van oma. Hij hoorde een hard gesnurk en dacht: “Misschien heeft de oude dame een nachtmerrie! Ik kan haar maar beter wakker maken.’

Zodra hij naar binnen liep, realiseerde hij zich dat het niet de oude buurvrouw was, maar een agent.

En niet zomaar een agent!

Een nepagent die dagen geleden uit de gevangenis was ontsnapt.

De buurman wilde net de politie bellen maar dacht dat hij misschien de enige was die wist waar de buurvrouw was.

Hij hoorde ineens een hard gegil uit de kelder komen, liep erheen en maakte het open. Er kwam een meisje naar boven rennen

Ze riep: “Godzijdank, bedankt dat je ons kwam redden. Ik was bang dat we voor altijd vast zouden zitten in die kelder.’

Even later liep ook Coco’s oma de trap op.

Ze was zo blij dat ze uit de kelder was dat ze zich niet meer ziek voelde.

Ze hadden wel veel honger dus pakte Coco de cupcakes uit haar tas en ze begonnen ze te eten.

Ze belde 112 en de nepagent moest weer de gevangenis in.

Daarna is de gevangene nooit meer ontsnapt uit de gevangenis en had niemand meer last van hem.

En ze leefden nog lang en gelukkig.

Review this essay:

Name
Rating
Your review: (optional)

Latest reviews:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.