De herstelwerkzaamheden van de dijken kregen nu de hoogste prioriteit. Dit werd op 4 februari 1953 aangekondigd door minister Drees in de Tweede Kamer. Men besefte nu echt dat er wat gedaan moest worden aan de toestand van de dijken. Er werd ook een deltacommissie opgericht, met aan het hoofd de heer Maris, de directeur-generaal van Rijkswaterstaat. In augustus van 1953 werd er al advies gegeven door de Deltacommissie over welke dijken het snelst gerepareerd moesten worden. Dit waren de Schouwense dijk en er moest een beweegbare stormvloedkering komen in de Hollandse IJssel. De gaten in de dijken worden zo goed als mogelijk is gedicht door vrijwilligers en dijkwerkers. Voordat de dijken permanent gedicht kunnen worden moet de zee worden tegengehouden. 30.000 vrijwilligers laten zich registreren om te helpen bij het herstellen van de dijken. De herstelwerkzaamheden worden gefinancierd door het Rijk en Rijkswaterstaat heeft de leiding over deze herstelwerkzaamheden.
Er zijn verschillende partijen die de herstelwerkzaamheden uitvoeren. In Noord-Brabant hebben de regionale directie van Rijkswaterstaat samen met de Dienst Dijkverhoging de leiding over het herstel van de dijken. In Zuid-Holland wordt dit grotendeels door de Provinciale waterstaat uitgevoerd en in Zeeland is de Dienst Dijkherstel opgericht. De verschillende organisaties hebben allemaal hun eigen ideeën over de dijkbescherming. De Dienst Dijkherstel wilt graag caissons gebruiken, grote betonnen blokken gebruiken die de stroom van het water blokkeren. Anderen willen liever klei en steen gebruiken. Uiteindelijk worden er eenheidscaissons gebruikt, dat zijn blokkendozen die inzetbaar zijn in allerlei variaties.
Door de storm zijn er stroomgaten ontstaan die niet allemaal even makkelijk te dichten waren. De vier lastigste waren: Bath, Kruiningen, Schelphoek en Ouwerkerk. Deze werden niet allemaal tegelijk gedicht, maar uiteindelijk is het in de loop van 1953 gelukt om alle gaten te dichten. Door middel van een scheepscasco werd het gat bij Bath op 23 april 1953 gedicht. Eerst werd er zand opgespoten, maar dit hielp niet.
Er moesten bij Kruiningen drie gaten gedicht worden: het westgat, het oostgat en het gat in de veerhaven. Nadat de binnendijken gedicht zijn kan het westgat gedicht worden met klei, stortsteen en 6 eenheidscaissons. Voor het dichten van het oostgat wordt een ringdijk op het land gelegd. Dit komt doordat het oostgat bijna elf meter diep is. In de ringdijk zijn 40 caissonelementen in verwerkt. Er worden vervolgens veertig caissonelementen in verwerkt. Er wordt vervolgens een 33 meter lang ponton gebruikt van eenheidscaissons. Op 8 juli 1953 is het oostgat weer gesloten.
Het grootste gat wat gedicht moest worden was bij Schelphoek. Er waren achter dit gat acht geulen ontstaan waardoor er bij eb en vloed 125 miljoen kubieke meter water doorheen stroomde. Door verschillende soorten caissons worden de geulen gesloten. Ook wordt er een nieuwe dijk geplaatst op 18 augustus 1953 is het gat gedicht.
De ingewikkeldste klus was het dichten van de gaten bij Ouwerkerk. Door een zomerstorm lijkt het erop dat Ouwerkerk wordt overstroomd door de zee. Het was lastig om de caissons in goede positie te brengen door de hoge stroomsnelheden. De caissons liggen nog steeds niet netjes recht. Uiteindelijk is de dijk bij Ouwerkerk op 24 november klaar.
Toen het gebied eind 1953 officieel droog was verklaar gaf dit de dijkwerkers een gevoel van overwinning. Tijdens de herstelwerkzaamheden hebben de dijkwerkers veel geleerd. Voordat caissons op hun plaats liggen moeten ze zoveel mogelijk water doorlaten, want zo is er geen sterke stroming in het gat. Het is zo makkelijker om andere caissons te plaatsen. Om ervoor te zorgen dat er zoveel mogelijk water door caissons kan stromen werden er schuiven in nieuwe caissons aangebracht. Zo konden nadat alle caissons geplaatst waren, de schuiven worden gedicht.
Op 16 maart 1954 komt de Deltacommissie met een uitgebreid advies voor de plannen voor grote herstelwerkzaamheden. Dit advies zou de basis leggen voor de Deltawet van 8 mei 1958.