Gevolgen van de snelheid van het roterend instrumentarium op het werk van de tandarts - Essay Marketplace

Gevolgen van de snelheid van het roterend instrumentarium op het werk van de tandarts

Het roterend instrumentarium, zoals bijvoorbeeld de airotor, is één van de belangrijkste hulpmiddelen van de tandarts. Dit instrumentarium wordt voornamelijk gebruikt om elementen die door cariës aangetast zijn te prepareren voor een restauratie. Door de jaren heen heeft dit instrumentarium een grote ontwikkeling doorstaan, vooral met betrekking tot de rotatiesnelheid van het instrument.

De meest primitieve vorm van het roterend instrumentarium zoals wij dat nu kennen, is de handboor, die een snelheid haalde van maximaal 15 toeren per minuut. Deze vorm werd uidzenden jaren geleden al gebruikt. Met deze vorm was het vrijwel onmogelijk om elementen te prepareren. Deze handboor ontwikkelde zich steeds verder, tot in 1871 de trapboor geïntroduceerd werd. Deze boor haalde snelheden van een paar duizend rotaties per minuut. In dit ‘stadium’ van ontwikkeling werden patiënten nog zittend behandeld.

Na de uitvinding van de trapboor ging de ontwikkeling snel verder, tot in 1875 de eerste elektrische tandartsboor werd uitgevonden. Deze elektrische boor werd ook weer steeds verbeterd, en in de jaren ’50 werden snelheden tot 40.000 rotaties per minuut gehaald. Dit had tot gevolg dat men te maken kreeg bij hittevorming tijdens het boren. Door de grote snelheid en de wrijving met het element ontstond er zeer veel warmte tijdens het boren. Dit zorgde voor veel pijn bij de patiënt. Als oplossing hiervoor moest het werkgebied tijdens het boren gekoeld worden met water. In 1957 werd dan ook de eerste watergekoelde boor ontwikkeld, die alweer snelheden haalde van 100.000-200.000 toeren per minuut. Deze waterkoeling had weer tot gevolg dat de patiënt voortaan liggend behandeld moest worden in plaats van zittend; immers, wanneer de patiënt zittend behandeld zou worden, zou al het koelingswater uit de mond lopen.

De verandering in de positie van de patiënt had uiteraard ook gevolgen voor de positie van de tandarts. Voorheen werkte de tandarts staand, en vanaf de ontwikkeling van de watergekoelde boor moest de tandarts zittend zijn patiënt behandelen. Dit had grote gevolgen voor de ergonomie. Men zag nu steeds meer het belang in van een ergonomisch verantwoorde werkwijze, vooral in de houding van de tandarts. Wanneer de tandarts namelijk niet werkte in een juiste ergonomische houding leverde dit grote problemen op in de rug en nek van de tandarts.

De meest moderne vorm van een tandartsboor is de luchtturbine-handboor, aangedreven door perslucht. In het begin had deze boor nog een recht handstuk, maar later werd er ook een contrahoek toegepast. Deze contrahoek-airotor, die tegenwoordig het meest gebruikt wordt, haalt snelheden van 400.000 toeren per minuut. Deze hoge snelheid zorgde ervoor dat er effectief gewerkt kan worden gewerkt met veel minder druk, waardoor het werken met de boor minder belastend is voor de tandarts. Ook is het trillen significant verminderd, waardoor de patiënt minder ongemak ondervindt aan een behandeling.

Kortom, de airotor zoals wij die nu kennen heeft een grote ontwikkeling moeten doorstaan totdat het huidige, geavanceerde model op de markt kwam en men hiermee kon behandelen op een manier die zo min mogelijk ongemakken veroorzaakte voor zowel patiënt als tandarts.

Pien Agterbos – 2585409

Review this essay:

Name
Rating
Your review: (optional)

Latest reviews:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.