Geschiedenis van chloor - Essay Marketplace

Geschiedenis van chloor

De naam chloor is afkomstig van het Griekse woord: “chlorus”. Dit betekent geelgroenig betekent. Deze naam werd toegekend aan chloor omdat men het eerst als een geelgroen gas ontdekte.

De ontdekking van chloor gebeurde in 1774. Dit element werd ontdekt door Zweedse scheikundige Carl Wilhelm Scheele. Maar toen had hij niet door dat hij een nieuw element gevonden had. Hij had een voorgevoel dat het een verbinding van zuurstof was. De ontdekking verliep als volgt:

Hij voegde bruinsteen (mangaandioxide) toe bij zoutzuur en verwarmde het geheel.

De verwarming van het geheel is noodzakelijk omdat hierdoor de verbindingen verbroken worden. De reagentia van deze reactie zijn mangaandichloride (MnCl2 ), water (H2O) en chloorgas (Cl2 )

Dit geeft de volgende reactie:

MnO2+ 4HCl –> MnCl2+ Cl2+ 2H2O

Het was door het vormen van het chloorgas dat hij chloor als element ontdekte.

Carl Wilhelm Scheele

Scheele begon het Chloor te testen waarvoor het zoal gebruikt kon worden.

Zijn eerste vinding was dat chloor kon opgelost worden in water.

Toen begon hij met het chloorwater te experimenteren en vond hij een nieuwe functie van het chloor. Hij ontdekte namelijk dat chloor als bleekmiddel kon gebruikt worden. Hij ontdekte namelijk dat het papier, groenten en bloemen bleekte.

Verder ontdekte hij ook dat het chloor reageerde met metalen en metaaloxiden.

Dan in 1810 kwam er een nieuwe revolutionaire ontdekking door Humphry Davy.

Deze man was te weten gekomen dat het gene dat Scheele ontdekte een element moest zijn. Scheele dacht namelijk dat hij een gas ontdekte en wist niet dat dit gas een element op zich was.

Humphry Davy was een Engelse scheikundige die dit te weten gekomen was door fundamentele reacties met chloorgas te verrichten. Uit deze reacties was Humphry tot conclusie gekomen dat het geelgroene gas ondeelbaar was. Dit betekent dat het gas maar uit 1 element bestaat en dus een element op zich is.

In 1823 ontdekte Michael Faraday hoe chloor vloeibaar gemaakt kon worden. Michael was een Brits natuurkundige en scheikundige. Tot 1823 wist men niet hoe men chloor vloeibaar kon maken. Tot Michael met een ander experiment bezig was en per toeval chloor vloeibaar maakte.

Deze manier kon toegepast worden op andere gassen die men ook niet vloeibaar kreeg.

Al snel begon hij te experimenteren en maakte hij chloorhydraat. Chloorhydraat is een kristallijne verbinding. Verder werkte hij natuurlijk met vloeibaar chloor, de vloeibare fasen van zwaveldioxide, koolstofdioxide en ten laatste ammoniak. Al deze producten zijn zeer gevaarlijk en de experimenten hiermee dus ook. Toen wist men nog weinig over de producten en bekomen reacties en er werd nog niet veel aandacht besteed aan veiligheid in het laboratorium. Er waren reacties die explosief reageerden, door deze explosies had hij een verwonding aan 1 van zijn ogen opgelopen.

In 1825 Ontdekte Michael Faraday Benzeen. Dezelfde techniek die hij toepaste op chloorgas om het vloeibaar te maken paste hij nu toe op lichtgas. Zo heeft Michael benzeen uit lichtgas geïsoleerd.

Nu gaan we het hebben over het gebruik van chloor in WO1 en WO2 als wapen:

Na de gevechten eind 1914 ontstonden er in het westelijk front een front van de geallieerden en een front van de asmogendheden. Beiden wachtten op de andere om een zet te doen, de loopgravenoorlog was begonnen. In de wereldoorlog speelde technologie een heel belangrijke rol. Omdat beiden fronten niet eeuwig konden wachten in hun loopgraven bedacht Fritz Haber samen met zijn militaire superieuren om het gebruik van giftig chloorgas toe te passen in de loopgraven. Fritz Haber was een beroemde, Duitse chemicus. Hij was ervan overtuigd dat de Duitsers de oorlog konden winnen door het gebruik van giftige gassen. Op zich was dit niet nieuw maar ze waren wel de eerste om het toe te passen. Zo zouden ze de geallieerden uit hun loopgraven verdrijven en hun troepen kunnen doen oprukken. Dit was een grote troef voor de asmogendheden.

In de tweede helft van de 19de eeuw was in Duitsland de chemische industrie een belangrijke sector geworden. Haber maakte hier gebruik van. Hij wist dat chloor makkelijk te verkrijgen is en goedkoop is, ideaal dus om giftige gassen met chloor te produceren in grote hoeveelheden. Haber is dus niet zozeer de uitvinder van de gasoorlog maar eerder de uitvoerder ervan op grote schaal. Haber was dacht zelfs dat hij iets ‘goed’ deed, namelijk dacht hij dat het gebruik van een gas menselijker was dan het gebruik van artillerie en automatische geweren. Daar hebben wij toch onze twijfels over.

Inzet van chloor in Ieper:

In Ieper zijn de chemische wapens voor het eerst in zo een grote hoeveelheden toegepast, namelijk het gebruik van dichloor of chloorgas. Chloorgas is irriterend voor ogen en luchtwegen en kan brandwonden veroorzaken op de huid.

De gasoorlog was een nieuw concept dat tevoorschijn kwam in WO1. Heel veel bevelhebbers waren tegen het gebruik van de gaswapens of onderschatten de impact hiervan. Dit kwam omdat het gebruik van deze chemische wapen niet thuishoorde in de militaire traditie.

Haber had ook nog veel moeite met de bevelhebbers te overtuigen omdat hij dan wel een groots chemicus mocht zijn, maar van oorlog voeren wist hij toch niet veel.

In het begin kon hij 1 bevelhebber overtuigen om het chloor in te zetten in Ieper namelijk: hertog Albrecht von Württemberg.

De eerste aanval gebeurde langs de noordkant van de Iepersaillant op 22 april 1915. Er werd langs een front 6-7 kilometer breed zo’n 150 ton chloor losgelaten. In een artikel van de standaard van 22 april 2005 keek men terug op wat er 19 jaar geleden gebeurde bij de chemische aanval op de Fransen.

In dit artikel sprak men over 15.000 slachtoffers waarvan 5000 dodelijke slachtoffers waren. Deze cijfers zijn hoogstwaarschijnlijk overdreven omdat volgens deze cijfers chloor een sterftepercentage zou hebben van 1/3. Dit klopt niet want men is gaan zoeken na dit chloorgas naar een dodelijker gas.

Het mosterdgas dat in 1917 gebruikt werd, dat heel wat schadelijker is dan het chloorgas, had maar een sterftepercentage van 3%. Deze overdrijving was te wijten aan de Britse en Franse propaganda. Zei wouden de Duitsers als afschuwelijke monsters aan de wereld tonen. Ten tweede konden ze het verloren terrein bij de tweede veldslag bij Ieper beter verkopen.

Twee dagen na de chlooraanval op de noordkant van Iepersaillant lieten de Duitsers voor een tweede maal massa’s chloor los. Maar deze keer was het op de Canadezen, iets naar het oosten in vergelijking met de vorige aanval. Deze keer hadden ze wat tegenmaatregelen bedacht om hun posities niet te moeten verlaten. De Canadezen pasten de eerste vormen van ademhalingsbescherming toe door met water of urine natgemaakte doeken of sokken voor de mond en neus te houden. Hierdoor was het aantal dodelijke slachtoffers bij de Canadezen beperkt.

Inzet van mosterdgas in 1917:

Omdat de maatregelen tegen het giftige chloorgas steeds effectiever werden had het chloor geen impact meer. Men zocht dus naar een nieuw giftig gas. De Duitsers waren weer de eersten om het gas te vinden. Nu zochten ze specifiek naar een gas dat de adembescherming van de gasmaskers kon doorbreken. Zoals middelen die op de huid werken. Dit leidde tot het gebruik van mosterdgas (C4H8Cl2S ). Aan de vooravond van de derde slag om Ieper in juli 1917 werd het middel voor het eerst ingezet. Mosterdgas is effectief op de huid, ogen en de dampen in de long. De huid wordt rood en bij voldoende blootstelling vormen zich na verloop van tijd blaren. Het mosterdgas kan ook hel vernietigend werken op de ogen en longen. Bij een voldoende hoge blootstelling aan het mosterdgas kan het blindheid en doofheid veroorzaken. Het mosterdgas heeft niet zozeer als doel om de tegenstanders te vermoorden maar wel om ze uit te schakelen.

Review this essay:

Name
Rating
Your review: (optional)

Latest reviews:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.