(Kern)
Wat waren Benedictus’s opvattingen?
Meneer ratzinger kritiseert genetische manipulatie: de veroorzaakte schade kan het voordeel voor de mens niet rechtvaardigen. Hij weerde de gedwongen deelname aan de Hitlerjugend in zijn jeugdtijd af. Hij vind homoseksualiteit geen zonde en hij vind dat geweld tegen homo-geaardheden bestreden moeten worden, al kan het leiden tot ‘moreel kwaad’. Deze mening werd onder andere duidelijk gemaakt in een brief van het jaar 1986 naar bisschoppen van de Katholieke kerk. Het homohuwelijk vind hij echter verboden: kinderen hebben het recht op een moeder en een vader. Na het schandaal van seksueel misbruik in de kerk in 2002 zei Ratzinger onder andere dat de kerk de waarheid onder ogen moet zien en dat het welzijn van de slachtoffers voorop gesteld moet worden. Ook was hij tegen uitbuiting van dieren, voornamenlijk gehouden dieren. Hij heeft ook een zeer uitgesproken mening over voorbehoedsmiddelen zoals condooms: hij vind dat het christelijke huwelijk door iedereen nageleefd moet worden en alleen zo de verspreiding van bijvoorbeeld AIDS gestopt worden. Interessant is dat hij na het verlaten van de universiteit nog steeds wetenschappelijke werken schreef en publiceerde een verzameld werk van 600 bladzijden.
Ook heeft Joseph Ratzinger een boek geschreven over zijn eigen opvattingen. Hij publiceerde het naar eigen zeggen om een bijdrage te leveren aan ‘iets wat ons allemaal betreft’. De onderwerpen zijn onder andere de waarheid, tolerantie, vrijheid en ‘het christelijke geloof in ontmoeting met culturen en religies’. Hij zegt dat de religies ontstaan zijn in een zoektocht naar de waarheid en dat we allemaal gerechtigheid willen.
Ten eerste zie je dat onder de religies de zelfde basis van waarheid voorkomt, al zijn zogenaamd de namen en beelden anders. Bij de zoektocht naar de waarheid ontstaan bij het geloof de basisposities exclusivisme, incivisme en pluralisme. Zo zijn er mensen de ‘exclusief’ denken en religie een manier is om op te stijgen naar god, wat volgens Jospeph Ratzinger onrealistisch en tegenstrijdig en in tegenstelling tot het geloof is. Hij vind het belangrijk dat de kern van het geloof doorgegeven wordt en dat het overbodig is om in detail te gaan hoe de waarheid er uitziet in deze zoektocht, een mening die overeenkomt met het Anglicaanse geloof. Het gaat namelijk om de stille aanwezigheid van God.
Verder gaan cultuur en geloof volgens hem samen. Geloof is namelijk cultuur. Cultuur is gebaseerd op waarden en normen van mensen en bewegingen in de geschiedenis van de cultuur zijn ontstaan door veranderingen op het gebied van inzicht en waarheid. Zo zal het geloof zich aanpassen aan de waarden en normen van de mensen en ontstaan bewegingen van de verschillende religies.
Als laatste vond hij het verband tussen vrijheid en waarheid. Vrijheid is kunnen doen wat je wilt, wanneer je wilt. Dus als een maatschappij druk uitoefent om een waarheid weer te geven, bijvoorbeeld het nazisme zoals in de tweede wereldoorlog, wordt de vrijheid beperkt. Wanneer deze waarheid echter verslagen werd en mensen zich ‘bevrijd’ voelden, had men een nieuwe waarheid nodig. De propaganda hadden namelijk de mensen volledig in beslag genomen, wat een illusie van de ideale vrijheid was. Zo zal de zoektocht naar de waarheid nooit eindigen en vind men nooit de ideale vrijheid.
Het boek was de bijdrage van paus Benedictus XVI aan de zoektocht naar de waarheid. Hij maakte als bron gebruik van zijn eigen ervaringen en andere literatuur, die allemaal terug te vinden zijn achterin het boek. Verder maakte hij verwijzingen naar de bijbel en mensen uit de geschiedenis van verschillende religies om zijn standpunten te verduidelijken.
Wat waren Benedictus’s speerpunten?
Meneer Ratzinger was van 1966 tot 1969 een professor van dogmatiek en fundamentele theologie in de universiteit van Tübingen. Hij was erg geïnteresseerd in de theologie van Hans Küng. Deze theologie gaf echter een paar katholieke geloofswaarheden op en hij zette zich af van deze theologie. Van 1969 tot 1977 was hij met hetzelfde vak professor in op de universiteit van Regensburg.
in 1972 was Ratzinger een medeoprichter van het theologische tijdschrift Communio.samen met Hans Urs von Balthasar, Henri de Lubac, Yves Congar, Walter Kasper en anderen. Ratzinger heeft zelf ook regelmatig stukken geschreven in de Communio, tegenwoordig is de Communio uit in verschillende talen zoals: Spaans, Engels, Frans en Nederlands. Het Communio is theologisch tijdschrift dat niet alleen theologen als doelgroep heeft maar ook veel andere lezers. Het tijdschrift is één van de belangrijkste tijdschriften voor de katholieke kerk. Ook heeft dit tijdschrift een belangrijke rol gespeeld in de Tweede Vaticaanse Concilie waarbij er werd vergaderd om de kerk te ‘moderniseren’. Het tijdschrift gaat over onderwerpen zoals Het Huwelijk, Zalig de Armen en Mensenrechten en Islam.
Van 1976 tot 1977 was Ratzinger de vicepresident van de universiteit Regensburg
Tijdens de vierde stemronde in de Sixtijnse Kapel op 19 april 2005 werd kardinaal Joseph Ratzinger tot paus verkozen.
Hoe was de rooms-katholieke kerk vóór de tijd van paus Benedictus?
Voordat Ratzinger paus werd was Johannes Paulus de paus. Johannes Paulus was in zijn tijd heel uitgesproken over zijn meningen. Zo kwam hij op voor onder anderen godsdienstvrijheid, democratie en de “cultuur van het leven”, dit betekent niks anders dan dat een mens heilig is tot zijn natuurlijke dood. Johannes Paulus was tegen het communisme, het materialisme en tegen een ongecontroleerd kapitalisme. Hij wees de “cultuur van de dood” af. De “cultuur van de dood” zijn praktijken zoals abortus provocatus, euthanasie, anticonceptie, embryonaal stamcelonderzoek, verloedering van het milieu en ook het gebruik van de doodstraf in tijden van vrede. hij zei daarom ook duidelijk dat hij tegen het voeren van oorlog als oplossing van problemen was.
Ratzinger heeft grotendeels hetzelfde beleid uitgevoerd als zijn voorganger Paus Johannes II
Hoe lag Paus Benedictus bij het volk(populair)?
Volgens Ratzingers aanhangers vertegenwoordigen zijn opvattingen het katholicisme. Anderen, die Ratzinger veelal als te conservatief of oerconservatief zien, gaven hem niet bepaald vleiende bijnamen zoals ‘de rottweiler van God’ en ‘de pantserkardinaal’.
In Nederlandse en Vlaamse pers waren er veel mensen die hadden gehoopt op een andere soort Paus. Hierdoor kwam er veel kritiek van de pers en soms werden er zelfs dingen gepubliceerd over de paus die niet waar waren, zoals dat ongehuwde homofielen geen priester mochten worden onder toezicht van Benedictus, dit bleek uiteindelijk wel te mogen. Zelf vond Paus Benedictus zich lichtelijk links(politiek).