Naam recensent: Niels Verbeek
Publicatiebron: Brabants dagblad
Publicatiedatum recensie: 18-10-2015
Schrijfster + titel boek: Jessica Durlacher met De held
Jaar van uitgave boek: 2010
Inhoudsopgave
Vecht ervoor of aanvaard het 1
Mijn recensie 2
Informatie schrijfster 2
Samenvatting 2
Beoordelende zinnen 2
Recensies van andere beoordelen 4
De Recensies 4
Recensie 1: 4
Recensie 2: 5
Recensie 3: 6
Recensie 4: 7
Argumenten beoordelen 8
Recensie 1: 8
Recensie 2: 8
Recensie 3: 9
Recensie 4: 9
Mijn recensie
Informatie schrijfster
Jessica Durlacher is op 6 september 1961 geboren te Amsterdam. In 2011 won ze de Opzij Literatuurprijs voor het boek De held. Ze heeft in totaal negen boeken geschreven en twee boeken vertaald.
Samenvatting
Sara Silverstein groeit op in een gezin waarbij beide ouders Joods waren en de tweede wereldoorlog mee hadden gemaakt. Sara is getrouwd met Jacob en hebben samen twee kinderen, Mich en Tess.
De vader van Sara Silverstein overlijd. Een paar dagen later gaat ze met haar moeder en zus naar Baden-Baden om het ereburgerschap voor haar vader te ontvangen. Als ze dat ontvangen hebben gaan ze weer naar huis. Sara ging joggen en werd aangerand in het bos, de dader wist haar naam.
Mich vertelt dat hij in het Amerikaanse leger wilt, Sara is hier absoluut op tegen. Ze was hier zo op tegen dat ze zelfs naar Amerika vliegt om hem tegen te houden maar dat lukt haar niet. Toen ze weer thuis was aangekomen werd er ’s nachts ingebroken, Jacob raakte gewond en Tess werd verkracht. Wanneer Mich dit hoort vliegt hij naar Nederland.
Tijdens het politieonderzoek naar de inbraak vindt Sara verbouwingpapieren, brieven van haar grootmoeder en een pistool. Met deze spullen word het politieonderzoek opgelost.
De schrijfster wilt met het boek duidelijk maken dat je een held(in) kan zijn als je maar doorzet en niet opgeeft.
Beoordelende zinnen
Het onderwerp is vooral wraak want de meeste gebeurtenissen komen door wraak zoals de aanranding en inbraak.
Het onderwerp spreekt mij wel aan omdat er daardoor veel spannende gebeurtenissen zijn en dat vind ik leuk aan een boek. Door dit verhaal ben ik niet anders over het onderwerp gaan denken. Ik had totaal niet verwacht dat zoiets ging gebeuren, dat kwam vooral door de titel en de kaft.
Ik vind dat het onderwerp goed en verrassend uitgewerkt word. Ik had verwacht dat Sara ook wraak zou nemen.
Verder heb ik nog nooit een boek gelezen waarin het onderwerp wraak was, wel een beetje waarbij het deelonderwerp wraak was. Vergeleken met die boeken vind ik deze beter in dit onderwerp passen.
In het verhaal zijn genoeg gebeurtenissen om het boeiend te houden. Het verhaal draait het meeste om de gedachten en gevoelens van personen, dit vind ik jammer want daardoor hangt het verhaal soms stil. De gebeurtenissen hebben geen indruk op mij gemaakt omdat ik het onwaarschijnlijk vind dat het bij mij gebeurd.
Ik vind de gebeurtenissen niet geloofwaardig en ook niet waarschijnlijk. Iemand die een pistool vind van zijn/haar vader zal niet vaak gebeuren en dat er ingebroken wordt ook niet en dan al helemaal niet dat er iemand verkracht wordt tijdens de inbraak.
De gebeurtenissen vind ik totaal niet herkenbaar want bij mij of in mijn buurt is nog nooit zoiets gebeurd als een aanranding of dat er ergens iemand zwaargewond raakte.
De gebeurtenissen vind ik deels verrassend, origineel en ongewoon maar deels ook voorspelbaar en bekend. Er gebeuren dingen in het boek dat niet vaak gebeurd zoals een verkrachting maar er zijn ook gebeurtenissen die wel voorspelbaar zijn zoals dat Sara iets belangrijks vind over haar ouders en grootouders en daardoor het oplost.
Geen een van deze gebeurtenissen heb ik ooit meegemaakt of wil ik graag meemaken.
De hoofdpersoon gaat voor mij wel leven want je krijgt goed haar gevoelens en gedachten te weten, daardoor kun je je goed inleven. Bij andere personages is dit minder, wel jammer.
Ik kon me goed inleven bij momenten zoals de inbraak.
Het gedrag van Mich de zoon van Sara vind ik begrijpelijk en voorspelbaar, bijvoorbeeld dat hij naar huis komt als hij hoort van de inbraak. Het gedrag van Sara vind ik een beetje apart vooral als ze Mich over probeert te halen om niet het leger in te gaan. Dit vind ik zo omdat als Mich het leger in wilt, moet hij zijn dromen volgen en meestal is een moeder er mee eens.
Een personage heeft mij niet echt beïnvloed en ook niet aan het denken gezet, dit komt omdat het me niet veel deed. Ik hoefde weinig zelf in te vullen om de personages te begrijpen, dit komt doordat je heel veel over de gevoelens te weten komt.
De gebeurtenissen zitten logisch in elkaar, dit is fijn want daardoor is het makkelijker te begrijpen. Ik vind het verhaal heel spannend, dit komt doordat de gebeurtenissen goed in elkaar zitten en je helemaal in het verhaal zit.
Het bevat geen tijdsprongen en flashbacks dat ik me kan herinneren. Dit vind ik heel fijn want ik vind tijdsprongen en flashbacks minder prettig lezen. Er zitten wel wat kleine terugblikken en herinneringen in het verhaal, dit vind ik minder erg.
Het slot vind ik goed bij de gebeurtenissen passen, het is zoals meestal een goed einde.
Er blijft weinig onduidelijk na het einde, dit is fijn want anders heb je nog steeds vragen.
Ik vind het goed te lezen maar vind het taalgebruik soms minder prettig, dit komt door moeilijke woorden en een rare zinsbouw. Het verhaal heeft een best laag verteltempo, dit is zo doordat er veel beschrijvingen in zitten en zo kom je niet zo snel door het boek heen.
De verhouding tussen beschrijving, gesprekken en weergave van gedachten of gevoelens vind ik ongelijk want er zitten een stuk minder gesprekken in als je het vergelijkt met beschrijvingen en weergave van gedachten of gevoelens.
De taal vind ik goed passen bij de personages en ook bij het onderwerp.
Recensies van andere beoordelen
De Recensies
Recensie 1:
Schrijver
Durlacher, Jessica
Titel
De held
Jaar van uitgave
2010
Bron
Elsevier
Publicatiedatum
23-10-2010
Recensent
Irene Start
Recensietitel
Slapend monster; Durlacher giet oorlog in thrillerachtige vorm
Taal
Nederlands
‘Dit is een verhaal met lange wortels,’ waarschuwt Jessica Durlacher aan het begin van De held . Het boek gaat niet alleen over Sara Silverstein, getrouwd met de succesvolle filmregisseur Jacob en moeder van twee bijna volwassen kinderen, maar ook over de ouders van Sara, Iezebel en Herman, oorlogsslachtoffer en kampoverlevende. En over Hermans ouders, die in een kamp zijn omgekomen.
Een joodse familiegeschiedenis die zich afspeelt ver na de Tweede Wereldoorlog, maar gaat over mensen die in hun doen en laten volledig door die oorlog worden bepaald: het lijkt een wat uitgekauwd onderwerp. Zijn de oorlog en de nasleep ervan nu echt niet genoeg literair verbeeld? Heeft Durlacher zélf dat onderwerp niet, al is het via een omweg, uitputtend behandeld in romans als De dochter , Het geweten en Emoticon ?
Kennelijk niet. Gelukkig wordt het leed in De held – alweer zo’n kordate Durlacher-titel – niet opzichtig geëtaleerd. De oorlog en de jodenvervolging zijn in eerste instantie zelfs een afgesloten hoofdstuk voor de familie Silverstein. Vader Herman is hoogstens wat overbezorgd, maar ook dat gevoel van onveiligheid is enigszins uitgesleten. ‘Ik ben verwend,’ zegt Sara, ‘ondanks mijn opvoeding vol slagschaduwen van een onbevattelijk verleden. Alles wat eng en slecht is, dacht ik, bevond zich elders of had zich lang geleden voorgedaan.’
Dat dit naïef is, voel je aankomen. Op zich gaat het prima met de Silversteins: het is een warme, zij het licht-neurotische familie, die rijk werd dankzij Jacobs succesvolle filmcarrière in de Verenigde Staten. Maar er hangt iets dreigends in de lucht. Durlacher laat de rampspoed druppelsgewijs over de Silversteins heen komen. Eerst is er een dodelijke val onder verdachte omstandigheden. Dan volgen een aanranding en een inbraak met buitensporig geweld. Ellende voelt zich zeer wel thuis bij andere rottigheid, is de boodschap, maar de gebeurtenissen blijken niet zo los van elkaar te staan als het eerst lijkt.
Durlacher schrijft het allemaal beeldend op, bijna kant-en-klaar voor verfilming. Voor achtervolgingsscènes en plot-opbouw speelt ze leentjebuur bij het thrillergenre, en dat geeft het geheel een lichte toets. De aangename verpakking staat ongemakkelijke observaties niet in de weg. In essentie is De held weinig opwekkend. Durlacher beschrijft oorlog als de natuurtoestand van de mens, vrede is iets onnatuurlijks, een kasplantje.
De auteur haalt via haar hoofdpersonage Herman fel uit naar het relativerende ‘iedereen was een beetje schuldig in de oorlog’-model. Nee, er bestaat echt zoiets als goed en fout. Af en toe schiet Durlacher door in fanatisme, bijvoorbeeld wanneer ze een gewonde Jacob laat uitroepen dat het lijkt of het weer ’42 is. Een vreemde conclusie. De joodse familie mag in deze roman door haat worden gegijzeld, maar die is slechts afkomstig van één man en niet van een collectief.
Recensie 2:
Schrijver
Durlacher, Jessica
Titel
De held
Jaar van uitgave
2010
Bron
Noordhollands Dagblad
Publicatiedatum
10-11-2010
Recensent
Sonja de Jong
Recensietitel
Worstelen met grote dilemma s
Taal
Nederlands
De levenslange wroeging van een opa over iets wat hij in de oorlog niet heeft durven doen, wordt vijftig jaar later bepalend voor de ingrijpende keuze die zijn kleinzoon maakt. Het is jammer dat Jessica Durlacher in haar jongste roman De held de nadruk niet meer op dit, nu pas aan het eind vertelde, gegeven heeft gelegd. Het zou de diepgang hebben aangebracht die het boek nu node mist.
Het recht om kwaad met kwaad te vergelden, daar draait het om in De held. Sara Silverstein heeft met haar man, zoon en dochter een prima leven. Als haar vader, die als jongen het concentratiekamp overleefde, overlijdt, overkomen haar, nog midden in het rouwproces, opeens een aantal schokkende gebeurtenissen. Tijdens het hardlopen in het bos wordt zij verkracht en kort daarna meldt haar zoon dat hij marinier in het Amerikaanse leger wil worden om naar Irak of Afghanistan te gaan. Het ergste moet echter nog komen: midden in de nacht dringen onbekenden Sara’s huis binnen en roven alles wat los en vast zit. Haar man wordt neergeschoten, zijzelf vastgebonden en over wat haar dochter in die uren is overkomen, zwijgt het meisje in alle talen. Door een toeval ontdekt Sara wie de aanstichter van al het kwaad is en komt zij voor onmogelijke keuzes te staan.
Een spannend verhaal vertellen kan Durlacher zeker. Maar dat verhult helaas niet haar onvermogen om de immense dilemma’s waarmee Sara worstelt tot leven te brengen. Wat is goed, wat is kwaad en onder welke van die twee valt vergelding? De schrijfster blijft steken in goedkope cliché’s.
Recensie 3:
Schrijver
Durlacher, Jessica
Titel
De held
Jaar van uitgave
2010
Bron
Het Financieele Dagblad
Publicatiedatum
20-11-2010
Recensent
Jaap Goedegebuure
Recensietitel
Durlachers ‘De held’ is nuffig en ongenuanceerd
Taal
Nederlands
Rond het Amerikaanse griezelfeest Halloween leeft de belangstelling voor ‘slasher movies’ gewoonlijk op. In zulke films pleegt een bloeddorstig personage dood en verderf te zaaien onder niets vermoedende slachtoffers. Meestal besluiten ze met de uitschakeling van de moordenaar, die door een dappere wreker een koekje van eigen deeg gepresenteerd krijgt.
Jessica Durlachers De held heeft veel van een slasher. De plot draait om een familie van joodse Nederlanders die kampt met een rancuneuze antisemiet. De man begint met intimidatie en chantage, gaat over op verkrachting om te eindigen met extreem geweld. De vrouwelijke verteller raakt er zo door van de kook dat ze de ellendeling uit de weg wil ruimen. Ze voert haar voornemen net niet uit. Toch ontsnapt de boosdoener niet. Het is haar zoon die het recht in eigen hand neemt, en daarmee ‘de held’ van de geschiedenis wordt.
De slasher is een genre van Amerikaanse makelij. Amerikaans is ook Durlachers boek. Ze werkte eraan in Californië, voor een deel in het behandelkamertje van Marilyn Monroe’s psychiater zoals ze trots vermeldt. Haar hoofdpersonen dwepen met ‘the American way of life’ en beschouwen ‘God’s chosen people’ als de fakkeldragers van de democratie. Alvorens de slechterik te liquideren heeft de jonge held uit overtuiging voor het Amerikaanse leger getekend en laat hij zich naar Afghanistan uitzenden om de islamitische barbaren beschaving bij te brengen.
Is de idolatrie voor de VS al irritant genoeg, echt stuitend vind ik de passages waarin de ik-figuur zich ver boven haar medemensen verheft. We vernemen uitgebreid hoe knap en succesvol haar man en kinderen wel niet zijn, en hoe braaf, bot, kwaadwillend of sukkelachtig de meeste anderen. Wanneer ze nagaat waar haar belager woont, heeft ze het over een ‘wat saai maar keurig buurtje’ of ‘de rafelrandjes’ waar ‘de ziel en de energie van de echte stad’ ontbreken. ‘Nuffig’ is het woord. En zonder enige literaire finesse of nuance.
Recensie 4:
Schrijver
Durlacher, Jessica
Titel
De held
Jaar van uitgave
2010
Bron
HP/De Tijd
Publicatiedatum
10-12-2010
Recensent
Frank van Dijl
Recensietitel
Noodlot in Overveen
Taal
Nederlands
Waar is het goede, oude hoofdstuk gebleven? Hoe vaak sla ik niet een recentelijk verschenen roman op die hijgerig is opgedeeld in korte, genummerde, ja, wat zal ik zeggen: scènes, hoewel het ook voorkomt dat scènes weer in stukjes zijn geknipt die dan eindigen met een cliffhanger?
De techniek is weliswaar zo oud als het feuilleton waarmee kranten in de negentiende eeuw lezers aan zich trachtten te binden, maar de dynamiek van onze tijd is veeleisender, want de lezer heeft meer afleiding, zijn spanningsboog is korter; hoe houd je hem als schrijver in jouw boek? Misschien is het antwoord de als een spannende televisieserie in snel wisselende perspectieven gemonteerde roman.
Jan Cremer bracht het een halve eeuw geleden in zijn eerste Ik al tot 145 hoofdstukken, een voorbeeld dat aanvankelijk maar zelden werd gevolgd, maar alleen al de laatste weken las ik Grunberg, Bakker, El Bezaz en nu Jessica Durlacher, schrijvers die hun boeken de cadans meegeven van tientallen elkaar strak opvolgende scènes. De held, de nieuwe roman van Durlacher, telt 160 hoofdstukken en een epiloog en dat alles in 379 bladzijden. Dat houdt de vaart er wel in.
Al vanaf de eerste bladzijde maakt de ‘ik’, Sara Silverstein, de doem voelbaar die over de door haar uiteen te zetten geschiedenis ligt. “Misschien dat het noodlot Herman iets verschuldigd was na wat het hem allemaal had aangedaan -maar niets ging het meer te ver toen hij er zelf niet meer was. Of is noodlot een te vriendelijk woord voor al het geweld dat ons overkwam?” Hier staat iets te gebeuren, weet de lezer.
Aanvankelijk ontwikkelt De held zich als een gewone familieroman. Herman is de in Baden-Baden geboren vader van Sara, anders dan zijn ouders een overlevende van de Holocaust. Hij is de schrijver van een monument voor de vervolgde joden. Sara is getrouwd met Jacob Edelman, een filmproducent die in Hollywood een Oscar in de wacht sleepte, maar om den brode televisieseries maakt. Ze hebben twee kinderen en wonen in een groot huis in Overveen. Hun Mich(19) en Tess(13) zijn uit opportunistische overwegingen in de VS ter wereld gebracht.
Dit doet allemaal vertrouwd aan, want dat Durlacher gehuwd is met filmproducent Leon de Winter, dat ze in Amerika wonen en twee kinderen hebben en dat haar in Baden-Baden geboren vader G.L. Durlacher de AKO Literatuurprijs won met een boek over zijn ervaringen als joodse jongen in de oorlog, mag als common knowledge worden beschouwd. Afgezien van de geciteerde opmerkingen over het noodlot en de dreiging die de schrijfster daarmee oproept, zou je het begin van de roman bijna gezapig noemen. Des te schokkender als in hoofdstuk 22 op pagina 63 het aangekondigde geweld zich manifesteert in de vorm van een m lezer een dijk van een thriller.” De Held is de vierde roman van Jessica Durlacher. Eerdere boeken van haar hand zijn onder meer Het geweten (1997), Emoticon (2004), De dochter (2000) en Schrijvers! (2005).
Op de nominatielijst stonden dit jaar Laia Fàbregas met Landen, Ester Gerritsen met Superduif, Margriet de Moor met De schilder en het meisje en Wanda Reisel met Plattegrond van een jeugd.
Jessica Durlacher, vrouw van Leon de Winter en dochter van Gerard Durlacher, zei in haar dankwoord: ,,Ik vind het heel leuk dat met name vrouwen dit begrijpen. Ik vind vrouwen best ingewikkeld, met vrouwen omgaan heb ik door de jaren steeds beter geleerd. Het feit dat het een vrouwenprijs is, vind ik eigenlijk heel leuk.” Vorig jaar werd de prijs uitgereikt aan Minke Douwesz voor haar roman Weg.
In de jury zaten: voorzitter Daniëlle Serdijn (recensent de Volkskrant & Opzij), Marja Pruis (recensent de Groene Amsterdammer), Agnes Andeweg (docent cultuurwetenschappen Universiteit Maastricht), Femke van der Laan (lezer) en Margriet van der Linden (hoofdredacteur Opzij).
Argumenten beoordelen
Recensie 1:
‘Dit is een verhaal met lange wortels,’
Dit is een structureel argument want het gaat over de bouw van het boek. Ik ben het hier zeker mee eens want het is nogal langdradig vind ik.
Dat dit naïef is, voel je aankomen. Op zich gaat het prima met de Silversteins: het is een warme, zij het licht-neurotische familie, die rijk werd dankzij Jacobs succesvolle filmcarrière in de Verenigde Staten.
Dit is een stilistisch argument want het gaat hier over de stijl van het boek. Ik vond het niet naïef want het boek was niet heel naïef zoals ik het las.
De gebeurtenissen blijken niet zo los van elkaar te staan als het eerst lijkt.
Dit is een stilistisch argument want het vertelt iets over de stijl van het boek. Ik ben het hier zeker mee eens, eerst dacht ik dat alle gebeurtenissen niks met elkaar te maken hadden maar later kom je er achter dat alles met elkaar te maken heeft.
Durlacher schrijft het allemaal beeldend op, bijna kant-en-klaar voor verfilming.
Dit is een stilistisch argument want het gaat hier over de manier van schrijven en dat is de stijl van een boek. Ik ben het hier niet helemaal mee eens, ja ze legt alles goed en precies uit maar ik vind het niet dat het zo een film kan zijn.
Recensie 2:
Het is jammer dat Jessica Durlacher in haar jongste roman De held de nadruk niet meer op dit, nu pas aan het eind vertelde, gegeven heeft gelegd. Het zou de diepgang hebben aangebracht die het boek nu node mist.
Dit is een
Een spannend verhaal vertellen kan Durlacher zeker.
Dit is een structureel argument want het gaat hier over de bouw van het boek.
Ik ben het hier mee eens want Durlacher kan zeker spannende verhalen schrijven en dat heeft ze ook gedaan in dit boek.
De schrijfster blijft steken in goedkope cliché’s.
Dit is een vernieuwings- en verrijkingsargument want het gaat over de originaliteit van het boek.
Ik ben het niet eens met dit argument want ik vond dat er ook juist hele originele gebeurtenissen in zaten.
Recensie 3:
Jessica Durlachers De held heeft veel van een slasher.
Het gaat hier over de bouw van het boek en daarom is het een structureel argument.
Ik weet niet veel van een slasher dus ik kan hier geen uitspraak over doen.
‘wat saai maar keurig buurtje’ of ‘de rafelrandjes’ waar ‘de ziel en de energie van de echte stad’ ontbreken. ‘Nuffig’ is het woord.
Dit is een stilistisch argument want het gaat hier over het taalgebruik van de schrijfster.
Ik ben het hier zeker mee eens want ze gebruikte veel afgezaagde woorden.
Recensie 4:
De techniek is weliswaar zo oud als het feuilleton waarmee kranten in de negentiende eeuw lezers aan zich trachtten te binden, maar de dynamiek van onze tijd is veeleisender, want de lezer heeft meer afleiding, zijn spanningsboog is korter;
Dit is een structureel argument want het gaat hier over de techniek van het boek oftewel hoe het boek is opgebouwd.
Ik ben het hier niet mee eens want ik vond de techniek gewoon normaal en ik vond de spanningsbogen best lang, daar was ik blij mee.
Afgezien van de geciteerde opmerkingen over het noodlot en de dreiging die de schrijfster daarmee oproept, zou je het begin van de roman bijna gezapig noemen.
Dit is een stilistisch argument want het gaat hier over de stijl van het boek.
Ik ben het hier mee eens want ik vond het boek saai en gezapig, ik denk dat dit er door kwam dat ik normaal een boek kies met meer actie erin en minder denkwerk.
Des te schokkender als in hoofdstuk 22 op pagina 63 het aangekondigde geweld zich manifesteert in de vorm van een m lezer een dijk van een thriller.”
Dit is een stilistisch argument, het gaat hier over de stijl van het boek.
Ik ben het hier totaal niet mee eens want ik vond het geen thriller daarvoor gebeurde er te weinig in het boek naar mijn mening.